Demogorgon - online puzzels

Online puzzel Demogorgon

Demogorgon is een godheid of demon, geassocieerd met de onderwereld en beschouwd als een krachtig oerwezen, wiens naam eigenlijk taboe was geweest. Hoewel vaak toegeschreven aan de Griekse mythologie, komt de naam waarschijnlijk voort uit het verkeerd interpreteren van een commentaar door een onbekende kopiist door een vierde-eeuwse geleerde, Lactantius Placidus. Het concept zelf is echter terug te voeren op de oorspronkelijke verkeerd gelezen term demiurg. == Etymologie == De oorsprong van de naam Demogorgon is niet helemaal duidelijk, hoewel de meest voorkomende wetenschappelijke mening het nu als een verkeerde interpretatie beschouwt van de Griekse δημιουργόν (dēmiourgón, beschuldigende casusvorm van δημιουργός, 'demiurge') gebaseerd op het manuscript variaties in de vroegst bekende expliciete verwijzing in Lactantius Placidus (Jahnke 1898, Sweeney 1997, Solomon 2012). Boccaccio noemt in zijn invloedrijke Genealogia Deorum Gentilium een nu verloren gegaan werk van Theodontius, en de door de meester erkende Byzantijnse bron, "Pronapides the Athenian", als autoriteit voor het idee dat Demogorgon het antecedent is van alle goden. Kunsthistoricus Jean Seznec concludeert dat "Demogorgon een grammaticale fout is, god wordt." De door Jahnke aangehaalde naamvarianten omvatten het Latijnse "demoirgon", "emoirgon", "demogorgona", "demogorgon", waarbij de eerste kritische redacteur Friedrich Lindenbrog (Fridericus Tiliobroga) vermoedde "δημιουργόν" als het prototype in 1600. Verschillende andere theorieën suggereert dat de naam is afgeleid van een combinatie van de Griekse woorden δαίμων daimon ('geest' gezien de christelijke connotaties van 'demon' in de vroege middeleeuwen) - of, minder waarschijnlijk, δῆμος dêmos ('mensen') - en γοργός gorgós ( "snel") of Γοργών Gorgṓn, de oude Griekse monsters die voor het eerst in de theogonie van Hesiodus zijn geattesteerd. == Afleiding en geschiedenis == Demogorgon wordt voor het eerst genoemd in het commentaar op Statius 'Thebaid, vaak in manuscripten toegeschreven aan een Lactantius Placidus, (ca. 350–400 n.Chr.). Het commentaar op Lactantius Placidus werd het meest voorkomende middeleeuwse commentaar op het gedicht van Statius en wordt in de meeste vroege edities tot 1600 overgebracht.